آشنایی با جامعه یاوری

از زمانی که مرحوم دکتر مجتبی کاشانی با اراده ای سترگ، احساسی پرشور و کلامی نافذ، شــعر و شــعور فاخر را در هم آمیخت تا به همراه یاورانش راه توانمندسازی نقاط محروم خراسان را هموار سازد،40سال گذشت. هرچند او زود از میان ما رخت بر بست اما سایه بلند آبادانی ده ها پروژه اجرا شده توسط جامعه یاوری که به همت او و خیراندیشان نیکوکارش در گوشه وکنار خراسان گسترده است، قصه پرامید توانمند سازی را روایت می کند.

اکنون دور جدیدی از فعالیت های جامعه یاوری خراســان آغاز شده، مروری بر خاطرات چهل سال گذشته یاوری از1363تاکنون چون فیلمی با ده ها فریم درکسری از دقیقه با سرعت به چرخش در می آید. در قاب تصویر اپیزود اول، روستاهای خشــکیده و بی رمق، چهره های تکیده کودکان و چشمان نگران و غم زده یاوران.

در اپیزود دوم، همان روســتاها قد برافراشته با مدارسی نوســاز، جوانانی دلشاد و آگاه با آرزوهای بزرگ و دست یافتنی و بالاخره چهره های متبسم از شادی و رضایت حامیان. این برشی است از فیلم مستند واقعی یک کارنامه قابل قبول. هر چند این تشــبیه اغراق آمیز می نماید ، اما واقعیت تاســیس 250دبستان، دبیرستان، هنرستان، خوابگاه شبانه روزی، خانه بهداشت و درمانگاه و سایر پروژه های عمرانی در منطقه‌ای نسبتا کوچک چیزی جز سبزکردن یک زمین بی علف نیستکه به پندار مرحوم کاشانی، باید بجای سیب دانه باشی.
اگر این مستند واقعی هرگز با بوق و کرنا اکران نشد و ترجیح بر آن بود که درگمنامی، اسب سرکش خدمت را بتازانند، برای آن بود که یاوران جامعه ، اعتقاد داشتند که دولتی کردن پروژه‌های خیرین و پاره کردن روبان آبی توسط مسوولان، کمکی به فرهنگ توانمندسازی محرومین نمی کند، اگرسنگی به پای نبندد. هرچند یاری و دلسوزی تعدادی از مسوولین محلی بی ادعا، به‌ویژه در آموزش و پرورش فراموش ناشدنی است.
اکنون درگذر از دوره کوتاه فترت با نگاهی نو به پیرامون و امیدوار به احسان و نیک اندیشی یاوران می توان هنوز زخم‌های عمیقی را بر پیکر جوانان مستعد و مردم نجیب محروم استان دید.
اگر جای یاورانی چون کاشانی که با سروده ها و سخنانش، آتش بر دل ها می زد و عثمان که با دوتارش ساز دلمان را کوک می کرد و استاد شجریان که با آواز آسمانیش ما را به ملکوت می‌برد، خالی است، اما راه همان است و یاوران همان.
اکنون از حامیان قدیم، دوستان نو آشنا و خیراندیشان نیکوکار مدد می طلبیم تا با اعتماد به جامعه یاوری خراسان حامی فرزندان بی پناه و مستعد این سامان باشند. باهرچه می توانند، قدمی، قلمی و یا نفسی
،باید به سرشت کاشانی پل بود.

اول گفتم چه زحمتي دارد پل 
بعدا دیدم چه همتي دارد پل 
زان لحظه که پل شدم میان دو عبور
با خود گفتم چه لذتي دارد پل

سال 1363
سال 1363

شروع ایده ی جامعه یاوری

در اوایل دهه ۱۳۶۳ خورشیدی شادروان دکتر مجتبی کاشانی که با وجود گرفتاری های تحصیلی و شغلی در تهران ، اندیشه خدمتی موثر به محرومین زادگاهش او را رها نمی کرد، برای بررسی محرومیت های منطقه عازم چند سفر به خواف در نزدیکی مرز افغانستان شد . در یکی از سفرها به خواف ، کاشانی با عثمان محمدپرست، استاد چیره دست دوتار آشنا شد . کاشانی که خود شاعری جوان و پراحساس بود عثمان را که دلی پرشور داشت به همراهی دعوت نمود . با پیوستن غلامحسین شافعی و همایون حاجی خانی دو تن از همکاران شوریده دل او در شرکت بوتان، و سپس نیکول فریدنی هنرمند عکاس ، گروه پنج نفره ای تشکیل گردید که همگی بر راه پر فراز و نشیب توانمند سازی محرومین هم پیمان شدند . آنها در چند سفر به خواف و سپس جنوب خراسان صحنه های دردناکی از محرومیت ها را به چشم دیدند که باور کردنی نبود .
دغدغه انتخاب کارآمدترین راه در توانمندسازی روستاهای محروم ، بالاخره آنها را به جنوب خراسان و ساخت مدرسه به عنوان مهمترین مسیر توسعه روستاهای محروم کشاند .
گروه سپس تصمیم گرفت تا با تاسیس صندوق حمایت از جنوب خراسان سازوکاری برای حمایت از مدرسه سازی دایر نماید

سال 1383
سال 1383

تاسیس جامعه یاوری خراسان

کاشانی که فکر می کرد ممکن است با رفتنش ، رکودی در فعالیت جامعه یاوری بویژه در زادگاهش خراسان حاصل گردد ، پیشنهاد کرد تا جامعه یاوری در این منطقه مستقل گردد . این خواست بلافاصله به همت غلامحسین شافعی از بنیان گذاران اصلی جامعه یاوری و مسوول پشتیبانی پروژه ها ی این موسسه مردم نهاد در منطقه ، پی گیری شد . بنابراین تشکیلات جدیدی به نام جامعه یاوری خراسان ازتشکیلات جامعه یاوری فرهنگی که هنوز به ثبت رسمی هم نرسیده بود جداشده و در آذر ۱۳۸۳ با هیات امنای جدید به ثبت رسمی رسید.
اولین اقدام این تشکل جدید بلافاصله در پی زلزله سهمگین بم ، ساخت هنرستان ۴۸۰ نفره دارالفنون توس بود که در کمتر از یک سال در این شهر با حمایت همه جانبه کارآفرینان خراسانی به بهره برداری رسید . از آن پس جامعه یاوری خراسان به همت خیرین نیک اندیش علاوه بر مدرسه سازی به حوزه های دیگری چون ساخت هنرستان ، پروژه های بهداشت و درمان ، توسعه روستایی و اعطای بورسیه تحصیلی به دانش پژوهان مستعد نیازمند نیز ورود پیدا کرده و در مدت کوتاهی تعداد پروژه ها از ابتدای کار به ۲۵۰ مورد بالغ گردید .

۴۰ سال گذشت...
جامعه یاوری خراسان در ادامه راه

در اوایل دهه ۱۳۶۳ خورشیدی شادروان دکتر مجتبی کاشانی که با وجود گرفتاری های تحصیلی و شغلی در تهران ، اندیشه خدمتی موثر به محرومین زادگاهش او را رها نمی کرد، برای بررسی محرومیت های منطقه عازم چند سفر به خواف در نزدیکی مرز افغانستان شد . در یکی از سفرها به خواف ، کاشانی با عثمان محمدپرست، استاد چیره دست دوتار آشنا شد . کاشانی که خود شاعری جوان و پراحساس بود عثمان را که دلی پرشور داشت به همراهی دعوت نمود . با پیوستن غلامحسین شافعی و همایون حاجی خانی دو تن از همکاران شوریده دل او در شرکت بوتان، و سپس نیکول فریدنی هنرمند عکاس ، گروه پنج نفره ای تشکیل گردید که همگی بر راه پر فراز و نشیب توانمند سازی محرومین هم پیمان شدند . آنها در چند سفر به خواف و سپس جنوب خراسان صحنه های دردناکی از محرومیت ها را به چشم دیدند که باور کردنی نبود .
دغدغه انتخاب کارآمدترین راه در توانمندسازی روستاهای محروم ، بالاخره آنها را به جنوب خراسان و ساخت مدرسه به عنوان مهمترین مسیر توسعه روستاهای محروم کشاند .
گروه سپس تصمیم گرفت تا با تاسیس صندوق حمایت از جنوب خراسان سازوکاری برای حمایت از مدرسه سازی دایر نماید.


تاسیس نخستین مدرسه یاوری

این جمع همدل سپس در پرویزآباد پسکوه قاین نخستین مدرسه خود را در محروم ترین منطقه که دانش آموزانش در دخمه ها ویا بر روی زمین درس می خواندند، دایر نمود. در بازگشت از این سفر موفقیت آمیز، آنها تصمیم گرفتند که کار با جدیت و سازماندهی بیشتری تحت عنوان جامعه یاوری فرهنگی جنوب خراسان ادامه دهند .
گستره نفوذ جامعه یاوری به خارج ازخراسان
از این به بعد جامعه یاوری با برگزاری همایش های مختلف در تهران با همراهی هنرمندان و شخصیت های فرهنگی سرشناس ، این حرکت را فراگیرتر نموده و یاوران جدیدی از جمله جمعی از ایرانیان خارج از کشور به این تشکل مردم نهاد پیوستند .
سروده ها و سخنان تاثیر گذار کاشانی، زخمه های شیدایی عثمان محمد پرست و عکس های هنرمندانه نیکول فریدنی تاثیر فراوانی بر روح وجان مخاطبین وحامیان جامعه یاوری داشت .
با همت تعداد بیشتری از حامیان نیک اندیش ، ساخت مراکز آموزشی رونق بیشتری گرفت . از این به بعد جامعه یاوری از خراسان فراتر رفته و در استان های دیگر نیز پروژه های تازه ای از جمله در استان هرمزگان با عنوان کپرزدایی از مدارس به سرانجام رسید .

ابتلای موسس جامعه یاوری به بیماری

در سال ۱۳۸۳ خبر بیماری کاشانی به بیماری صعب العلاج سرطان همه را شوکه ونگران کرد . در حالی که از ابتدای فعالیت جامعه فرهنگی تا زمان ابتلای کاشانی به بیماری بیش از ۲۰۰ مرکز آموزشی توسط جامعه یاوری ساخته شده بود، اکنون نگرانی از تداوم این راه در فقدان احتمالی کاشانی مرد میدان جامعه یاوری بر اندوه دوستدارانش می افزود.

تاسیس جامعه یاوری خراسان

کاشانی که فکر می کرد ممکن است با رفتنش ، رکودی در فعالیت جامعه یاوری بویژه در زادگاهش خراسان حاصل گردد ، پیشنهاد کرد تا جامعه یاوری در این منطقه مستقل گردد . این خواست بلافاصله به همت غلامحسین شافعی از بنیان گذاران اصلی جامعه یاوری و مسوول پشتیبانی پروژه ها ی این موسسه مردم نهاد در منطقه ، پی گیری شد . بنابراین تشکیلات جدیدی به نام جامعه یاوری خراسان ازتشکیلات جامعه یاوری فرهنگی که هنوز به ثبت رسمی هم نرسیده بود جداشده و در آذر ۱۳۸۳ با هیات امنای جدید به ثبت رسمی رسید.
اولین اقدام این تشکل جدید بلافاصله در پی زلزله سهمگین بم ، ساخت هنرستان ۴۸۰ نفره دارالفنون توس بود که در کمتر از یک سال در این شهر با حمایت همه جانبه کارآفرینان خراسانی به بهره برداری رسید . از آن پس جامعه یاوری خراسان به همت خیرین نیک اندیش علاوه بر مدرسه سازی به حوزه های دیگری چون ساخت هنرستان ، پروژه های بهداشت و درمان ، توسعه روستایی و اعطای بورسیه تحصیلی به دانش پژوهان مستعد نیازمند نیز ورود پیدا کرده و در مدت کوتاهی تعداد پروژه ها از ابتدای کار به ۲۵۰ مورد بالغ گردید .

پیوستن جامعه یاوری خراسان به اتاق مشهد

از سال ۱۳۹۲ هیات رییسه اتاق مشهد به منظور هم افزایی و کمک های هوشمندانه فعالان اقتصادی بویژه در حوزه مسوولیت اجتماعی شرکتی ، مصوب نمود تا کمک های کارآفرینان در چارچوب تشکیلاتی قانونمند و ثبت شده هدایت گردد .از آنجا که چنین تشکیلات خوشنامی از گذشته وجود داشت، با پیشنهاد اتاق مشهد و موافقت هیات رییسه جامعه یاوری این تشکیلات از اول دی ماه همین سال به اتاق بازرگانی ، صنایع ، معادن و کشاورزی خراسان رضوی هبه شد .

تجدید ساختار و ماموریت ها

در حالی که به نظر می رسید در سال های اخیر جامعه یاوری به دلیل فعالیت مورد انتظار از سوی اتاق مشهد، رونق سابق را نداشته ، از نیمه دوم سال ۱۴۰۲ این موسسه با امید به همکاری نیکوکاران فهیم و یاوران قدیم کار خود را با برنامه جدیدی آغاز کرد تا پرچمی را که از ۴۰ سال پیش برافراشته همچنان به همت یاوران نیکوکار پایدار بماند .

اعضای هیئت مدیره